نمی دانم پرا هر چی به نیمه شعبان نزدیک تر میشیم بجای اینکه بیشتر خوشحال باشم غمگین میشم، نه از لحاظ اینکه به این مناسب بزرگ و فرخنده وپر برکت و سراسر نور نزدیک میشیم بلکه از غریبی و تنهایی آقا.  

که حتی در روز ولادت خودش بازهم داره برای امثال من زار زار گریه میکنه، روز وشبی که گناه کردن در خیابان های شهر با نام جشن امام زمان (ع) انجام میشه ، آقا جان چقدر غریبی در این جهان که حتی به مناسبت ولادتون بجای اینکه مردم بیان وبگن ، حتی اگر شده تنها امروز ،دل آقامون با گناه نکردن شاد کنیم ولی برعکس با انجام انواع و اقسام گناهان در این ایام دردی بر دردهای اربابون اضافه میکینم.

انواع آهنگ های حرام و مبتذل با صدای بلند در خیابان ها ، انواع حرکات و رفتارهای ناشایست از یک شیعه ، انواع صحبت ها و ارتباط های دختر و پسر به عنوان جشن و شادی کردن برای امام زمان (ع). انواع مدهای جدید لباس و مو ، نگاه های حرام به یکدیگر.

آقا جان واقعا شرمنده ایم، ببخش این نادانی و بی وفایی بزرگ ما را ، آقا جان نمی دانم ، این ماییم که ندای اللهم عجل لولیک الفرج سر می دیم و بعد از اینکارا میکینم ، حالا میفهمم که هزار و صد و هفتاد وسه سال است که منتظر 313 یار هستید ولی پیدا نمی کنید.

دوستان عزیز اگر شده حتی برای یک روز بیایم دل اربابمون را شاد کنیم ، و در این ایام پر فرخنده بشینیم و برای فرج آقامون دعا کنیم .

تو رو خدا این چند روز گناه نکنیم ، و به آقامون بگیم : آقاجون تصمیم گرفتم حتی شده تنها همین امروز گناه نکنم که دل شما را در این ایام شاد کنم تا بتونم از گریه هاتون و درداتون بکاهم.

اللهم عجل الولیک الفرج